Follow by Email

8 Haziran 2011 Çarşamba

HAYAL

Az önce rüyamda bana bir araba çarptı ve tamamen felç oldum. Hiçbir yerim oynamıyordu. Göremiyordum, duyamıyordum, tadamıyordum, koklayamıyordum, hissedemiyordum. Ama bir bilinç olarak bir şekilde yaşadığımı duyumsayabiliyordum içimden. Bence ölüden bir farkım yoktu. İyi de neden ölmemiş olaydım ki! Buna yaşamak denebilir miydi?
Bir süre sonra elbette çok sıkıldım ve anılarımı hatırlamaya çalıştım. (Halen rüyadayım.) Bu konuda bayağı yetenekli bir hale geldikten sonra - bu tabii ki çok uzun sürdü, fakat istemediğim kadar da vaktim vardı – artık anılarımı tekrar yaşıyor gibiydim. Her şey sanki gerçekti ve ben onları tekrar deneyimliyordum ve bu böyle sürerken o an – yani ben halen bir ölü gibiyken – gerçekmişcesine anımsıyor olduğum hayatımın öyle bir anına denk geldim ki tüm bu olup bitenler benim için birden en anlaşılır seviyeye ulaştılar: Bir gün bir rüya görmüştüm ve uyanınca bu rüyamı yazmaya başlamıştım. Rüyamda bana bir araba çarptı ve tamamen felç oldum. Hiçbir yerim...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder